achtergrond

13 APRIL 2001 Laatste avondmaal voor straatkinderen

Bron: Het Nieuwsblad

 

 

De Antwerpse straatkinderen moeten verhuizen uit de Wolsack, aan de Oude Beurs. Daar kunnen ze vijf dagen per week even tot rust komen van het harde leven op straat. Op Witte Donderdag aten de kinderen er symbolisch hun laatste avondmaal.

Een paar jongeren tonen één voor één hun breakdance kunsten. De anderen zitten in een kring toe te kijken. Ze applaudiseren luid na elke move.

Het Project Antwerpse Straatkinderen (PAS) in de Wolsack ging eind 1999 van start. Kinderen van vluchtelingen en illegalen kunnen er het leven op straat een paar uur per dag ontvluchten. "De kinderen hebben gruwelijke dingen gezien, die wij ons hier niet kunnen voorstellen. Hier kunnen ze zich wat ontspannen. Even kind zijn als het ware" zegt jeugdwerkster Silke.

Elke dag organisern de drie jeugdwerkers activiteiten voor de jongeren. "Zo maken we elke woensdag een uitstap," legt Silke uit. "We gaan dan met de kinderen zwemmen of bowlen. Dinsdag knutselen we, en donderdag koken we samen. We willen een beetje structuur in hun leven brengen." Gemiddeld nemen 17 kinderen deel aan de activiteiten. Op piekmomenten zijn dat er zelfs 40. Volgens Silke worden de straatkinderen vooral bereikt door mond-aan-mond reclame.

Rondzwerven

Badr (14) en Luis (13) spelen tafelvoetbal. Ze komen bijna elke dag naar de Wolsack. "Anders zwerven we maar wat rond," vertelt Luis. Ze zijn ook allebei aan het leren breakdancen. Volgens Badr hebben ze de ideale leermeesters. "Sommige kinderen hier kunnen dat heel goed. Ze tonen hoe we het moeten doen. Iedereen helpt hier iedereen."

Het project moet nu verhuizen naar een andere locatie. De Wolsack is verkocht aan de Stichting Vlaams Erfgoed. Die gaat er haar centrum voor monumentenzorg in onderbrengen. "Eigenlijk moesten we al in december weg," zegt Ann Kaethoven, coördinator van de jeugdwelzijnscel van de stad.

De straatkinderen verhuizen ju voor een half jaar naar een voorlopig onderkomen in de kelder van de stedelijke jeugddienst, in de Prekersstraat. Die locatie is echter te klein voor het project. Er is bijvoorbeeld geen plaats voor een keuken.

"We zijn volop aan het zoeken naar een definitieve oplossing. Deze werking mag niet verdwijnen," zegt Kaethoven vastberaden. Ze vergelijkt het Project Antwerpse Straatkinderen met de Titanic. "We zitten op een zinkend schip. Maar het orkest, de jeugdwerkers in dit geval, blijft dapper verder spelen." (JEVE)