achtergrond

2006 Boysproject jongensprostitutie in Antwerpen

Bron: Weljongniethetero

BOYSPROJECT

JONGENSPROSTITUTIE IN ANTWERPEN

Aan de telefoon laat Dirk het meteen merken: hij praat niet graag met pers. "Ik begrijp het al, jullie willen één van onze jongens interviewen", reageert hij vlug. Sensatie.

Tja, het zou wel leuk zijn om een jongensprostitué te interviewen over zijn leven en werk. Maar of je dan een realistisch beeld krijgt van het mannelijk prostitutiemilieu?

Dirk werkt als hulpverlener met alle soorten jongensprostitués. Hij weet beter als een ander wat er gaande is en begint - eens we tegenover elkaar zitten - toch enthousiast te vertellen over zijn werk in de Antwerpse scene. Een verborgen werel voor de gewone burger.

Nochtans zijn het vaak die gewone burgers die de jongensprostitués opzoeken in het Antwerpse Stadspark, een park in het centrum dat vooral bekend staat als de place to be onder hoeren, sekstoeristen en boefjes.

"Er komen veel traditionele homoklanten naar het park, maar ook arbeiders, politieofficieren en zelfs advocaten. Vaak hebben ze thuis een vrouw, maar zoeken ze daarbuiten iets "anders"." Als je een tijdje rondloopt in het Stadspark, pik je klanten en de prostituees er volgens Dirk zo uit. "Als je een eerste rondje loopt, zie je gewoon veel verschillende mensen. Bij een tweede rondje zie je wie rondhangt. Bij een derde rondje kan je met zekerheid zeggen wie op zoek is naar klanten of naar seks."

Boysproject

Dirk richtte vijf jaar geleden Boysproject op, een organisatie die hulpverlening biedt aan jongensprostitués. "Een houvast voor jongens in de prostitutie" staat er op het gedrukte kaartje van Boyproject. Het was blijkbaar nodig. "De stad Antwerpen heeft enkele jaren geleden haar prostitutieprobleem hardhandig aangepakt. De pakweg duizend vrouwelijke prostituees zijn in een verzorgde en gecontroleerde zone gezet. Aan de jongensprostitutie werd niets gedaan. Er zijn veel minder mannelijke prostitués dan vrouwelijke, zo'n twee- à driehonderd, maar dat wil niet zeggen dat ze geen probleem vormen. Integendeel, de problematiek rond jongensprostitutie is heel groot en uitzichtloos: een groeiende combinatie van maffia, prostitutie en misschien wel mensenhandel. Het is haast te laat om er nog iets aan te veranderen. De politiek houdt zich liever met andere dingen bezig, dit thema is hen te aangebrand. Maar ze hebben er geen ideel van wat hen nog te wachten staat."

Enen grote oorzaak van die uitzichloze stituatie zijn de Oost-Europese jongeren die de stad overspoelen. "Roma-jongens" noemt Dirk hen. "Ze komen uit een harde wereld: een oorlogsgebied of een straatarme streek op het platteland. Ze verblijven hier meestal illegaal, zijn vaak minderjarig en hebben niets te verliezen. Niet te beroerd om te stelen, af te persen of aan andere maffiapraktijken te doen. Bovendien sleuren de Roma-jongens elkaar mee in de vicieuze cirkel van criminaliteit en prostitutie. Prostitutie begint vaak onschuldig, een keer in het kruis laten knijpen en klaar. Als zo'n jongen later aan zijn broef of neef vertelt hoe hij zo makkelijk geld heeft verdiend, wil die dat natuurlijk ook eens proberen. Van het één komt het ander. En zo groeit de groep van probleemgevallen steeds sneller."

de club

Wat kan Boysproject betekenen in die uitzichtloze poel van miserie? "Voor de jongens bieden we een plaats aan waar ze tot rust kunnen komen, even weg zijn van de straat. Aan de politie kunnen we signalen geven en informatie verschaffen over het wereldje. We werken samen met de politie om het veiligheidsprobleem aan te pakken, maar we hebben onze grenzen.
De jongens zijn veilig bij ons en kunnen ons vertrouwen. Dat vertrouwen zullen we niet snel schenden, ook al vraagt de politie dat. Zonder vertrouwen van de jongens stelt Boysproject niks voor."
De vereniging opereert vanuit een gezellig appartement in het centrum van de stad. "We zijn met zes werknemers, waaronder drie vrijwilligers, die vaak op straat werken. We zijn voortdurend bezig om in contact te komen met de jongens en ze aan te sporen eens bij ons langs te komen. We spreken de jongens aan in het Stadspark, trekken 's avonds naar de Van Schoonhovenstraat (bekende homostraat in Antwerpen), WD) waar we ook de klanten in de bars informeren, affiches plakken en condooms uitdelen."

Nog voor ik kan vragen wat er gebeurt in het appartement, trekt Dirk de pen uit mijn handen en begint ijverig een gedetailleerd grondplan uit te tekenen op mijn blad. "Ons appartement wordt op dit ogenblik één avond per week opengesteld. 'De club' wordt het lachend genoemd. Er is eten en drinken, we doen leuke dingen en creëren een open sfeer om vrijuit te praten over bijvoorbeeld seks. Tegelijkertijd geven wer de jongens informatie mee. We leren hen hoe condooms en glijmiddel moeten gebruiken. Op zo'n momenten wordt er heel wat afgelachen." Elke nieuweling wodt onhaald met een apart intakegesprek - ben je wel écht een prostitué? Wat doe je juist? - om hem te leren kennen en op zijn gemak te stellen. "Af en toe valt er eentje door de mand, een "gewone" arme jongen die hoort hoe gezellig het bij ons is en zich met een leugentje wil inpraten in "de club". Maar dat hebben we snel door!"

luxehoeren

Sinds ze bij Boysproject een internetaansluiting hebben, is de populariteit nóg gestegen. Elke jongen krijgt tips en info over de gevaren bij het chatten. "Internet is tegenwoordig een goed middel om aan klanten te komen. Het werkt properder en selectiever, de jongens kunnen bepaalde klanten afschepen als ze er geen goed gevoel bij hebben. Het maakt het gemakkelijker om op een geschikte plaats af te spreken. Sommige jongens willen gewoon een relatie met een meisje. We helpen de jongens ook contact te leggen met het andere geslacht. Maar de boys kunnen zo lomp en grof zijn; het meisje heeft nog niet "hallo" gezegd of ze vragen haar ruwweg of ze seks wil. Vrouwen kan je beter iets subtieler aanpakken! Bovendien leren ze op een leuke manier Nederlands praten en schrijven. En het werkt! Vrouwen zijn een goede motivatie voor zo'n jongens..."

"Internet is een goed middel om aan klanten te komen. Het werkt properder en selectiever, de jongens kunnen bepaalde klanten afschepen als ze er geen goed gevoel bij hebben."

Zijn er dan hetero's onder de prostitués?
"De Belgische jongens zijn bijna allemaal homo of bi. De Zuid-Amerikanen zijn allemaal homo en echte 'profs'. Waar zij vandaan komen, is er veel meer (mannen)prostitutie dan bij ons, ze hebben geleerd om veel verder te gaan. Zij maken geen problemen, werken bijna elke avond en zitten vaak overdag ook achter een raam in de Schipperstraat, verklee als vrouw." Dirk denkt even na. Bij de Centraal-Afrikanen is het moeilijk te zeggen of ze homo zijn of niet, er wordt niet over gepraat. Dan vervolgt hij: "De Roma-jongens zijn eerder de "luxehoeren". Heterojongens die het af en toe doen als aanvulling op hun andere (criminele) activiteiten. Ze kopen er luxeproducten mee; drugs, alcohol, ze gokken... Ze zijn vaak erg ijdel, willen er goed uit zien. De duurste kleren en de allernieuwste gsm zijn een must. Maar als ze honger hebben? Oei geen geld meeer."

 

 

mooie vrouwen

Onder de stoere Roma-jongens, die ondertussen wekelijks bijna het hele appartement inpalmen, beginnen sommigen zich voorzichtig te outen als homo of bi. "Dat machogedrag zit er diep in. Ze weten niet beter en ontdekken nu pas andere gevoelens die ze voordien niet kenden. Bij ons kunnen ze er mee terecht. De jongens die bij ons komen en familie van elkaar zijn, noemen elkaar trouwens al nichten in plaats van neven."

(lacht) Het verschil tussen de homo- en de heteroseksuele prostitués is volgens Dirk te zien aan de dingen die ze met hun klanten doen. "De hetero's neuken zelf en laten zich pijpen, terwijl de homo's pijpen en zich laten neuken."

Ook onder het personeel van Boysproject zit van alles wat. "We zitten met een allegaartje aan medewerkers. Homo en hetero, jong en oud, man en vrouw. Die laatste soort is vaak een vorm van reclame onder de jongens. 'Er lopen mooie vrouwen rond bij Boysproject', zeggen ze dan. Een reden te meer om langs te komen. Het belangrijkse is dat de jongens iemand vinden waarin ze zich herkennen, iemand naar wie ze durven toestappen om te praten over hun problemen." Mogen alle prostitués binnen tijdens zo'n instuif op donderdagavond? "We houden het op een strikt maximum van 12 personen." zegt Dirk. "De rest wacht buiten tot er plaatsje vrij is. Soms moeten we jongens naar huis sturen en geven we hen nog gauw een broodje mee." De jongens die niet binnengeraken, doen de week erna extra hun best. "Boysproject is erg populair geworden onder de jongens. Het is hip om naar 'de club' te komen" zegt hij lachend.

tippelen op de meir

Dirk werd in het Stadspark lang aanzien als een concurrent voor de jongens. "Wanneer ik rondliep om te 'filteren' - te ontdekken waar de prostitués en de klanten zitten - dachten ze dat ik hun klanten kwam afpakken. Ik ben een gewone jongen, een heterotype, de grootste concurrent."

Collega Ludo verging het anders. Hij is een iets oudere homo en ziet er uit als de perfecte klant. "Hoe vaak hij niet is aangesproken...", mijmert Dirk met een glimlach. Blijkbaar is het Stadspark niet de enige plaats waar klant en hoer elkaar vindt. "Ze zitten in elk park. De politie laat hen daar meestal met rust, omdat er 's avonds toch weinig volk passeert." Maar ook de bekende Meir blijkt een grote tippelzone te zijn. "Op de Meir krioelt het van de jongensprostitués ! Na een tijd herken je ze meteen. Klanten en prositutués hebben een bepaalde manier van kijken." Heb ik nog nooit iets van gemerkt tijdens het shoppen ! Dirk zit dan ook al twaalf jaar in het vak. "Ik heb het een beetje gezien", bekent hij plots. "Ik wil iets anders met mijn leven, ik heb het gevoel dat Boysproject een stabiele boot is, die aan het varen is gezet. Ik kan hem binnenkort met een gerust hart achterlaten." Gaat hij dan iets anders doen in de hulpverlening? "Ik wil schrijnwerker worden." zegt hij lachtend. En hij meent het. Van een onverwachte wending gesproken !

 

Wendy Donckers

www.weljongniethetero.be