achtergrond

7 JANUARI 2005 Op zoek naar mensen die zich inzetten voor jongenshoeren

Bron: onbekend. Gedeelte van het artikel.

Ik haast me naar de Quellinstraat, vlak voor het stadpark. Daar ligt het Boysproject, dat in 2004 de Vlaamse prijs voor criminaliteitspreventie won. Het Boysproject zet zich in voor jongens die zich in Antwerpen prostitueren en is opgericht door Dirk Vertongen, vroeger een straathoekwerker in de vrouwenprostitutie die de ziel uit zijn lijf heeft gezocht, tot hij de onzichtbare jongenshoeren vond.

Bakstenen iets

Op een witte, vervallen deur naast een muur vol affiches hangt het logo van het Boysproject. Eronder staat: "Wij beslissen wie binnen komt." Voor veel jongens is dit de deur naar een betere wereld. Gino, vroeger ook een jongen van de straat, maat ze voor me open en staat me te woord. Uit vrije wil luistert hij naar de verhalen van jongens in de hoop dat ze net als hij ooit de stap zetten om die harde wereld de rug toe te keren. "Als ik zo'n jongen kan laten lachen, zodat hij even zijn straatgezicht vergeet, geeft me dat veel voldoening", bekent Gino. "Ik heb geen medelijden met hun, want medelijden helpt niet. Ik geloof in hun talenten. Ik geloof dat ze méér zijn dan jongens die zomaar met iemand meegaan omwille van het geld. De uitdaging is hen zelf daarin te laten geloven."

Het precieze aantal Antwerpse jongenshoeren weet niemand. "Wij bereiken op dit moment ongeveer 200 jongens", aldus Gino. Maar dat aantal stijgt voortdurend. Een kwart daarvan is minderjarig, maar ook dat procentueel aandeel blijft groeien. "De straten tussen het Centraal Station en het stadspark vormen de centrale als van de jongensprostitutie", vertelt hij. "Met een aantal vrijwilligers trekken we regelmatig in deze buurt de straat op. We hangen affiches op en spreken nieuwe jongens aan over het Boysproject."

Geino neemt me mee naar de eerste verdieping van het pand waar zich een gezellige woonkamer bevindt. "Hier kunen de jongens terecht", vertelt hij. "Ze kunnen een praatje slaan of tv kijken. Kortom, ze kunnen zichzelf zijn zonder veroordeeld te worden voor wat ze doen; We leren hen waarden en normen, want dat hebben de meesten van hun ouders niet meegekregen; Velen onder hen zijn Joegoslaven, die al op erg jonge leeftijd hun land omwille van de oorlog ontvlucht zijn. Ze hebben ondertussen wel een bakstenen "iets": een studio, een appartement of een huis, maar geen thuis. dus zijn ze op zoek naar aandacht. Bij ons krijgen ze die zonder dat ze daarvoor in ruil en tegen betaling een seksuele daad moeten verlenen. Om de veertien dagen kunnen ze hier ook gratis naar een dokter. Zo kunnen ze zich laten controleren op seksueel overdaagbare aandoeningen. Af en toe organiseren we ook activiteiten. Volgende week trekken we met tien jongens naar Océade. Zo leren ze hoe ze zich in groep en op een andere plaats moeten gedragen."

"We beginnen de resultaten te merken. De jongste kwam onlangs zijn goed schoolrapport tonen. Anderen sturen we naar het OCMW en ze vertellen ons daarna dat ze het daar goed gesteld hebben. Dat ze ons vertrouwen, is een gigantische satp. Mannen die hen aanspreken, hebben meestal andere bedoelingen. Als ze een man vertrouwen geven, stellen ze zich kwetsbaar op. Bovendien, hier binnenkomen is bekennen dat je het doet. Dankzij onze lage drempem bereiken we toch een groot deel van die jongens. Op die manier kunnen we een tussenschakel vormen tussen de straat en de officiële en noodzakelijke instanties."

 

"Als een jongenshoer bij ons veven zijn straatgezicht vergeet, geeft me dat enorm veel voldoening."

Gino, medewerker Boysproject